szukaj w portalu Rynek i Sztuka MENU:

„Jaka sztuka dziś, taka Polska jutro”

28.01.2013

Magazyn

Wilhelm Sasnal, Bez tytułu (Astronauta), 2011

Wilhelm Sasnal, „Bez tytułu” (Astronauta), 2011

Prace z powstającej kolekcji Muzeum Sztuki Nowoczesnej „Jaka sztuka dziś, taka Polska jutro” będzie można oglądać przez trzy miesiące w Pałacu Prezydenckim.

Wystawa „Jaka sztuka dziś, taka Polska jutro” to pokaz wybranych prac z powstającej kolekcji Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Prezentacja tych dzieł w szczególnie symbolicznym miejscu – siedzibie głowy państwa – pomyślana jest jako zaproszenie do refleksji nad miejscem kultury współczesnej w toczącej się debacie nad kształtem polskiej modernizacji.

miejsce: Pałac Prezydencki, Krakowskie Przedmieście 46/48, Warszawa

26 stycznia 2013 – 21 kwietnia 2013
Wystawa czynna dla publiczności w sobotę i niedzielę, 2 i 3 lutego, w godzinach 11:00-16:00 oraz w kolejne, wybrane niedziele

Artyści: Paweł Althamer, Cezary Bodzianowski, Rafał Bujnowski, Olga Czernyszewa, Sanja Iveković, Wilhelm Sasnal, Alina Szapocznikow, Piotr Uklański, Artur Żmijewski

Założone w 2005 roku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie pozostaje projektem niedokonanym, a jego gmach na placu Defilad jest ciągle w sferze planów. W ten sposób Muzeum stało się znakiem niespełnionych aspiracji. Jednak powoli dojrzewa świadomość, że dokończenie polskiej modernizacji – rozumianej jako proces szerszy niż budowa stadionów i autostrad – nie będzie możliwe bez głębokiej przemiany kulturowej, która pozwoli wyemancypować się społeczeństwu obywatelskiemu. Zaczynamy rozumieć, że bez zmierzenia się z wyzwaniami współczesnego globalnego świata i bez szerokiej akceptacji dla współczesnej kultury nie będziemy mieli nowoczesnego państwa.

Piotr Uklański, "Bez tytułu" (Jan Paweł II), 2004

Piotr Uklański, „Bez tytułu” (Jan Paweł II), 2004

Dlatego tak ważna jest prezentacja prac współczesnych artystów w Pałacu Prezydenckim – miejscu kształtowania się rzeczywistej polskiej demokracji. Od dwóch lat to tutaj toczy się jedna z najważniejszych debat ostatniego dwudziestolecia, debata o kształcie relacji państwa i społeczeństwa, o wizji wspólnej historii i przyszłości, symbolizowana przez spór wokół katastrofy smoleńskiej. Możliwość toczenia debaty w tym miejscu daje szansę na stworzenie kluczowej dla demokracji otwartej przestrzeni publicznej, w której obywatele domagają się swoich praw i badają swoje sprawcze możliwości, tworząc żywą przestrzeń polityczną.

Tytuł wystawy „Jaka sztuka dziś, taka Polska jutro” jest dosłownym cytatem z pracy „Prognoza” (2012) Cezarego Bodzianowskiego, która w formie transparentu prezentowana będzie na tymczasowej siedzibie Muzeum przy ulicy Emilii Plater 51, metaforycznie łącząc przestrzeń sztuki (Muzeum) i przestrzeń polityki (Pałac Prezydencki). Praca ta nawiązuje i do dawnego języka propagandy politycznej, i do współczesnych haseł wyborczych, które tworzą życie codzienne demokracji. Sugeruje również sprawczą siłę oddziaływania sztuki. Nieprzypadkowo bowiem to właśnie artyści opisali lęki i nadzieje polskiej transformacji, często na długo przedtem, zanim zostały wyartykułowane w inny sposób.

Muzeum pokazuje twórczość współczesnych artystów, którzy w różny sposób odnoszą się do zmian społecznych i świadomościowych zachodzących w Polsce po 1989 roku. Większość z wybranych na wystawę prac ma charakter emancypacyjny, stara się dopuścić do głosu sprawy wyparte z debaty publicznej. Dlatego znalazła się tu rzeźba „Guma” Pawła Althamera, która wykonana została we współpracy z dziećmi i opiekunami z Grupy Pedagogiki i Animacji Społecznej Praga Północ. Przedstawia ona ulicznika z warszawskiej Pragi, postać ambiwalentną, dla lokalnej społeczności funkcjonującą także jako depozytariusz miejscowego kodeksu honorowego. Rzeźba w 2009 roku stanęła na cieszącej się nienajlepszą sławą ulicy Stalowej, w miejscu gdzie przedwcześnie zmarły „Pan Guma” lubił przebywać. Pojawienie się tego przedstawienia w Pałacu Prezydenckim to próba znalezienia poprzez sztukę miejsca we wspólnotowej narracji dla wykluczonych biedą i nieprzystosowaniem. Natomiast praca „Niewidzialne kobiety Solidarności” chorwackiej artystki Sanji Iveković z 2009 roku odnosi się do wówczas jeszcze pomijanych w polskiej narracji historycznej kobiet mających znaczący wkład w obalenie komunizmu.

Pawel Althamer, "Guma, 2008

Pawel Althamer, „Guma, 2008

Charakterystyczne dla czasów transformacji, gdziekolwiek ona zachodzi, obrazy biedy i wykluczenia – choć w pięknej plastycznie formie – prezentują prace rosyjskiej malarki Olgi Czernyszewej (z lat 2009-2010). Zaś monumentalny obraz Rafała Bujnowskiego „Oczodoły” (2010) to symboliczna wizja Polski w budowie. Publiczność wystawy zobaczy też ponownie słynną fotografię Piotra Uklańskiego przedstawiającą wizerunek Jana Pawła II ułożony z ciał kilku tysięcy brazylijskich żołnierzy. Fotografia „Bez tytułu (Jan Paweł II)” (2004), zawieszona wiosną 2005 roku w miejscu przyszłej budowy gmachu Muzeum, stała się obiektem kultu i ulicznym ołtarzem zmarłego papieża.

Sanja Iveković, Niewidzialne kobiety Solidarności (Invisible Women of Solidarity), instalacja, 2009-2010

Sanja Iveković, Niewidzialne kobiety Solidarności (Invisible Women of Solidarity), instalacja, 2009-2010

Prezentowane publiczności po raz pierwszy nowe obrazy Wilhelma Sasnala w sugestywny sposób tworzą współczesne ikony. Obraz „Bez tytułu (Astronauta)” (2011) opowiada o końcu utopijnej wizji przyszłości, opartej na planach podboju Kosmosu. Natomiast portret „Bez tytułu (Anka)” (2011) to niezwykle ekspresyjny wizerunek współczesnej, ciężarnej kobiety.

Jedynym historycznym akcentem na wystawie jest zespół rzeźb i rysunków Aliny Szapocznikow (1926–1973). Jest to artystka, która – choć zmarła 40 lat temu – dopiero niedawno została odkryta dla międzynarodowej publiczności. Część pokazywanych rzeźb pojawi się na wystawie prosto z pokazu w nowojorskim Museum of Modern Art. Jej rzeźby, powstałe przede wszystkim z odlewów ciała, były kluczowe zarówno dla stworzenia języka tak zwanej sztuki kobiet i zdefiniowania traumy Holokaustu, jak i dla wyrażenia indywidualnego, intymnego doświadczenia ciała. Znaczenie dzieła Szapocznikow zdaje się dopiero dziś w pełni docierać do szerokiego grona odbiorców, zarówno w Polsce, jak i na świecie.

Źródło: Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie

szukaj wpisów które mogą Cię jeszcze zainteresować:

Dodaj komentarz:

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Magazyn

Magazyn

Nowość - Magazyn portalu RynekiSztuka.pl

Pobierz Magazyn Pobierz Raport 2017
MENU: