szukaj w portalu Rynek i Sztuka MENU:

Z cyklu: młoda, mniej znana sztuka w Polsce

14.12.2016

Magazyn, Młoda sztuka w Polsce

Czym jest młoda sztuka? Wielu, zgodnie ze zdaniem organizatorów Kompasu Młodej Sztuki, skłoniłoby się ku opinii, iż jest to twórczość artystów do 35 roku życia. My chcielibyśmy poszerzyć te kryteria, zaliczając w poczet młodej sztuki autorów niedawno debiutujących na polskim rynku. W tej odsłonie cyklu „Młoda mniej znana sztuka w Polsce” chcielibyśmy zapoznać Państwa z twórcami interesującego malarstwa inspirowanego grafiką komputerową, Internetem i nowymi technologiami, tworząc przy tym zapis zupełnie subiektywnej, odrębnej percepcji współczesnej rzeczywistości. Zestawienie ze sobą całkowicie różnych estetyk, których jedynym wspólnym punktem odniesienia jest cyfrowe projektowanie, stanowi dobrą okazję, aby prześledzić najnowsze tendencje obecne w młodej polskiej sztuce.

KRZYSZTOF NOWICKI

Krzysztof Nowicki, Portret młodzieńca, akryl na płótnie, 2015

Krzysztof Nowicki, Portret młodzieńca, akryl na płótnie, 2015, , źródło: dzięki uprzejmości artysty

Urodzony w 1988 roku w Bydgoszczy artysta w 2013 roku ukończył studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku w pracowni profesor Teresy Miszkin. Zajmuje się przede wszystkim malarstwem, ale również grafiką cyfrową. Jest też laureatem wielu prestiżowych nagród, na przykład „Artystycznej Podróży Hestii” w 2013 roku.

Twórczość Krzysztofa Nowickiego stanowi swoisty dialog pomiędzy bogatą tradycją historii sztuki a artystycznym dorobkiem stechnicyzowanej współczesności. Na swoich płótnach zestawia on renesansowe i barokowe motywy o charakterze religijnym, zaczerpnięte wprost z dzieł Pietera Boela, czy Giuseppe’a Bazzaniego, ze zgeometryzowaną siatką 3D, przywodzącą na myśl grafikę komputerową i generowane za jej pomocą obrazy brył. Atrybuty malarstwa przeszłości i współczesności nie funkcjonują tu jednak równoprawnie. Biblijne sceny oraz martwe natury przedstawione zostały nieostro i, ustępując surowej kompozycji złożonej z linii i punktów, umykają spojrzeniu odbiorcy. Innym razem rozmyte uduchowione figury świętych wpisują się w puste miejsca białej pajęczyny. Zawsze jednak symbole malarskiej tradycji podporządkowane zostają chłodnej, współczesnej geometrii. Jeśli chodzi o warstwę znaczeniową twórczości Krzysztofa Nowickiego, wydaje się, że pomimo jednoznacznego usytuowania elementów przedstawienia względem siebie, jego obrazy nie mają stanowić zaprzeczenia formowanej przez stulecia tradycji malarskiej, a jedynie obraz uniwersalnych prawd ujętych we współczesną formę wyrazu.

MARIUSZ WILDEMAN

1_mariusz-wildeman-i-cykl-follow-the-line-fot-patrycja_sikora

Mariusz Wildeman na tle cyklu Follow the line, fot. Patrycja SIkora, materiały dzięki uprzejmości artysty

Urodzony w 1979 roku artysta ukończył z wyróżnieniem Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu, gdzie studiował pod okiem profesora Aleksandra Dymitrowicza i profesora Wojciecha Kaniowskiego. W 2013 roku została przyznana mu nagroda „Najlepszy Dyplom Roku” na kierunku malarstwo. Wildeman jest również laureatem Nagrody Marszałka Województwa Dolnośląskiego za 2013 rok. Zajmuje się głównie malarstwem, rysunkiem i komiksem.

Dzieła artysty biorą swój początek w jego ogromnej fascynacji erą pierwszych komputerów i początkiem Internetu. Jego symboliczne, maksymalnie uproszczone sceny, ujęte w intensywną kolorystykę, stanowią wymowny komentarz na temat kondycji współczesnego człowieka. Wydźwięk krytycznej wypowiedzi Wildemana wzmacniają częste odwołania do podstawowych elementów i ikon popkultury, na przykład filmów „Matrix”, „Gwiezdne Wojny”, „Powrót do przyszłości”, czy literatury lat 80. i 90. Pod względem preferowanej formy twórczość artysty w ciągu całej jego działalności szybko ewoluowała, przechodząc z barwnych, wypełnionych postaciami i napisami obrazów o ogromnych rozmiarach, w minimalistyczne, sprawiające wrażenie niezagospodarowanych płótna o często dwutonalnej palecie i mniejszym formacie, przypominające projektowanie komputerowe sprzed trzech dekad. Podstawowymi elementami kompozycyjnymi aktualnych realizacji Wildemana jest intensywna, energetyzująca płaszczyzna czystego koloru oraz ostra, wyraźna linia. Pomimo często stylizowanych na rozpikselowane, figuratywnych przedstawień, surowe, barwne pola wprowadzają do percepcji odbiorcy poczucie obcowania z abstrakcją. Zredukowane do minimum chłodne obrazy Wildemana można uznać za doskonale opowiedzianą historię samotności człowieka w dzisiejszym, stechnicyzowanym świecie.

NATALIA ROZMUS

Wystawa "Konstelacje" w Galerii Svavel w Szwecji, maj 2016, materiały dzięki uprzejmości artysty

Wystawa „Konstelacje” w Galerii Svavel w Szwecji, maj 2016, materiały dzięki uprzejmości artysty

Artystka oraz czynnie działająca projektantka, urodzona 1983 roku, uzyskała podwójny tytuł magistra sztuki: w 2008 roku z projektowania form przemysłowych, natomiast w 2012 – z malarstwa sztalugowego. W 2015 roku obroniła przewód doktorski w dziedzinie sztuk plastycznych. Rozmus wyróżniona została stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2007/08). Podwójna laureatka „Primus Inter Pares” uczestniczyła także w licznych wystawach autorskich i zbiorowych zarówno w Polsce, jak i na świecie.

W swojej sytuującej się pomiędzy abstrakcją a konstruktywizmem twórczości malarka czerpie inspiracje z architektonicznego pejzażu, a także dynamiki obrazu o wyraźnej tektonice, budowanej przy pomocy przestrzennego rozmieszczenia linii i geometrycznych elementów kompozycyjnych. Wydaje się, że właśnie wrażenie ruchu i trójwymiarowości prac artystki sytuują jej dzieła na styku estetyki malarstwa i projektowania cyfrowego. Proste, przecinające się linie oraz nieskomplikowane figury, ujęte w barwne, abstrakcyjne aranżacje, nasuwają skojarzenia z grafiką komputerową oraz stosowaną w tym celu siatką 3D. Rozmus w swoich realizacjach przede wszystkim daje wyraz swojej największej fascynacji – architekturze. Korzystając jednak z plastycznego opisu rzeczywistości, swoją wizję miejskiego pejzażu stara się dopasować do płaszczyznowego płótna, co z kolei daje efekt symultanicznego przenikania się form. Obecnie ważnym źródłem fascynacji artystki są konstelacje gwiezdne, przyjmujące w obrazach postać wielowarstwowych kumulacji przenikających się linii i form.

 

ŁUKASZ PATELCZYK

Łukasz Patelczyk, Konstelacje, 2016

Łukasz Patelczyk, Konstelacje, 2016, , źródło: dzięki uprzejmości artysty

Urodzony w 1986 roku artysta ukończył Wydział Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku w 2012 roku. Laureat 10. edycji konkursu Artystyczna Podróż Hestii, a także finalista legnickich „Promocji 2012” oraz Przeglądu Młodej Sztuki „Świeża krew” w 2011 roku, obecnie żyje i pracuje w Warszawie.

Tematem badawczym poruszanym przez Patelczyka są martwe natury, skaliste pejzaże oraz przedstawienia galaktyki ukazane jednak w sposób odrealniony, nadający prezentowanym scenom niemal inscenizatorski charakter. Wielkoformatowe obrazy można określić mianem zarejestrowanych na płótnie fragmentów rzeczywistości, ujętych w steatralizowaną oprawę. Artysta wykorzystuje głównie wąską gamę kolorystyczną, mieszącą się w odcieniach fioletu i szarości. Pomimo iż główną treścią jego prac są krajobrazy, centralny punkt przedstawień Patelczyka stanowią geometryczne figury, zarysy regularnych kształtów oraz ujęte w skomplikowaną siatkę symultaniczne linie. Widok bezkompromisowo przeciętych bielą lub czernią płócien przywołuje na myśl różne fazy rozkładu oraz poddającą się zniszczeniu harmonię. Jednakże dla artysty spontaniczny gest rozwarstwienia treści obrazu ostrą linią, bądź surową konstrukcją staje się esencją przedstawienia – chociaż docenia on piękno płynnych kształtów natury, to właśnie rygor i harmonię geometrii sytuuje on na pierwszym planie swoich dzieł.

MILENA KOPCZYŃSKA

Milena Kopczyńska,, źródło: dzięki uprzejmości artysty

Milena Kopczyńska, źródło: materiały dzięki uprzejmości artysty

Artystka w swoim działaniu twórczym zainteresowana jest przede wszystkim geometrią, uwidaczniającą się przede wszystkim w umiejscawianiu na płótnie nieskomplikowanych, matematycznych figur oraz symultanicznych prostych linii, które składają się na konstrukcję przypominającą siatkę 3D. Dla Kopczyńskiej, z pochodzenia jeleniogórzanki otoczonej na co dzień karkonoskim pejzażem, szczególnie istotnym kształtem jest trójkąt. Częste powielanie na obrazie tejże formy stanowi unikalny sposób wyrazu miłości artystki do górskiego krajobrazu.  Wybijająca się na pierwszy plan symetria ulokowana w płótnach malarki pozwala widzowi na doznawanie wrażenia niezwykłej harmonii. Jednakże ten matematyczny ład zostaje zaburzony w obliczu zestawienia przez Kopczyńską prostej geometrii z elementami z zakresu malarstwa akcji i gestu oraz barwnym dysonansem. Jednak również i ten pozorny nieporządek odnajduje swoje arytmetyczne wytłumaczenie w odwołaniach do chaosu deterministycznego.

Mogłoby się wydawać, że to raczej młoda dziedzina sztuki, jaką jest grafika komputerowa posiłkuje się bogatą tradycją malarską, wypracowaną na przestrzeni stuleci. Tymczasem młodzi, utalentowani artyści utwierdzają widza w przekonaniu, że również cyfrowe projektowanie może stanowić punkt odniesienia dla klasycznych form obrazowania, dając przy tym niezwykle interesujący efekt.

Katarzyna Zahorska 

Rynekisztuka.pl

portal_rs_adres_www_wb

szukaj wpisów które mogą Cię jeszcze zainteresować:

Dodaj komentarz:

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Rabort Rynek i Sztuka

Raport Rynek Sztuki 2016

Szósta edycja Raportu Rynek Sztuki, przygotowana przez redakcję największego serwisu dla kolekcjonerów i inwestorów – Rynekisztuka.pl

Zobacz więcej Pobierz (pdf)
MENU: