Najciekawsze artystki młodego pokolenia dzisiaj – wybór rynekisztuka.pl cz. II

Kontynuując cykl poświęcony artystkom, które warto znać i śledzić, tym razem prezentujemy twórczynie związane przede wszystkim z malarstwem oraz rzeźbą. Ich prace można oglądać zarówno w galeriach i instytucjach sztuki, jak i w coraz liczniejszych kolekcjach prywatnych. Łączy je nie tylko wysoki poziom artystyczny, ale także indywidualne podejście do materii, koloru i przestrzeni. Przyglądamy się sylwetkom Teresy Legierskiej, Iwony Ligęzy, Marleny Szewczyk, Weroniki Gunther oraz Katarzyny Przezwańskiej – artystek, które na własnych zasadach rozwijają jedne z najciekawszych praktyk twórczych we współczesnej polskiej sztuce.

REKLAMA

Teresa Legierska – emocje zapisane w ciszy

Teresa Legierska (ur. 1992) w  2019 roku ukończyła z wyróżnieniem Akademię Sztuk Pięknych w Katowicach, gdzie studiowała malarstwo w pracowni prof. Jacka Rykały. Jej dyplomowy cykl „Delikatność do obrony” obejmował prace wykonane na różnych podłożach i sytuował się na pograniczu malarstwa, rysunku oraz obiektu. Dziś artystka skupia się przede wszystkim na malarstwie olejnym. W obrazach Teresy Legierskiej najważniejszy pozostaje człowiek i jego emocje. Choć często pojawia się motyw dziecka, nie są to obrazy o dzieciństwie. Dzieci o rozmytych, wręcz zamazanych rysach twarzy nabierają uniwersalnego charakteru, dzięki czemu odbiorca może utożsamić się z nimi i odczytywać je przez pryzmat własnych doświadczeń. Postacie stają się nośnikiem uczuć, doświadczeń i refleksji związanych z dorosłym życiem. Artystkę interesują stany trudne do uchwycenia i nazwania, drobne gesty, momenty zawieszenia oraz emocje, które zwykle pozostają niewypowiedziane.

Teresa Legierska, Dom na skale, 2026

Jej malarstwo utrzymane jest w stonowanej kolorystyce. Dominują szarości, biele i czernie, czasem przełamane czerwienią lub błękitem. Na obrazach nie znajdziemy gwałtownych scen ani dosłownych narracji. Zamiast tego pojawia się atmosfera ciszy, melancholii i skupienia. Artysrka nie szuka efektownych środków wyrazu. Znacznie bliższa jest jej uważna obserwacja codzienności i próba uchwycenia tego, co kruche, ulotne i autentyczne. Teresa Legierska pozostawia odbiorcy dużą swobodę interpretacji. Tytuły prac stanowią jedynie subtelną wskazówkę, a same obrazy otwierają przestrzeń dla własnych skojarzeń i doświadczeń. W świecie pełnym nadmiaru bodźców jej malarstwo działa jak moment zatrzymania, zachęcając do spokojnego spojrzenia na rzeczy pozornie zwyczajne. W centrum malarstwa Teresy Legierskiej znajduje się człowiek – nie jako indywidualny portret, lecz jako przestrzeń emocji, pamięci i doświadczenia. Artystka często sięga po motyw dziecka, jednak nie interesuje jej opowieść o dzieciństwie. Dziecięce sylwetki funkcjonują raczej jako uniwersalne figury, zawieszone pomiędzy tym, co osobiste, a tym, co wspólne i rozpoznawalne dla każdego odbiorcy. Rozmyte, niekiedy niemal zanikające rysy twarzy pozbawiają postacie jednoznacznej tożsamości. Dzięki temu obrazy nie zamykają się w konkretnych historiach, lecz otwierają pole dla indywidualnych projekcji, wspomnień i emocji. Legierska nie tyle przedstawia człowieka, ile bada jego obecność – kruchą, niepewną, podlegającą procesom pamięci i zapominania.

Teresa Legierska, Tylko dziś jest Twoje, 2026

Jej malarstwo operuje subtelnym napięciem pomiędzy bliskością a dystansem. Postacie wydają się znajome, a jednocześnie pozostają nieuchwytne. To właśnie w tej ambiwalencji rodzi się siła obrazów, które bardziej sugerują niż opowiadają, pozostawiając przestrzeń dla osobistego doświadczenia widza. W tym sensie twórczość Legierskiej można sytuować w nurcie polskiego malarstwa figuratywnego, dla którego postać ludzka staje się narzędziem refleksji nad kondycją człowieka. Dalekie skojarzenia może budzić tu również twórczość Andrzeja Wróblewskiego – nie poprzez formalne podobieństwa, lecz poprzez szczególną wrażliwość na emocjonalny i egzystencjalny wymiar ludzkiej obecności.

Iwona Ligęza – mitologia obrazu

Iwona Ligęza (ur. 1990) jest absolwentką Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz Wydziału Architektury Politechniki Lubelskiej. To połączenie dwóch obszarów kształcenia znajduje odzwierciedlenie w jej twórczości, w której intuicyjna warstwa malarska spotyka się z przemyślaną konstrukcją kompozycji. Artystka pracuje głównie w technice olejnej i akrylowej, wykorzystując także pastel oraz kredki. Malarstwo Ligęzy opiera się na dialogu między figuracją a symboliką. Jej obrazy łączą narracyjność charakterystyczną dla ilustracji z malarską swobodą gestu i plamy barwnej. Postacie kobiece, często umieszczone w niejednoznacznych, onirycznych przestrzeniach, stają się elementami rozbudowanych opowieści o pamięci, tożsamości i przemianie. Artystka nie dąży jednak do dosłownego przedstawiania historii. Znacznie ważniejsze jest dla niej budowanie nastroju oraz emocjonalnego napięcia pomiędzy poszczególnymi elementami kompozycji.

Iwona Ligęza, Bright red, 2024

W swoich obrazach podejmuje temat narodzin nowego świata, czy procesu transformacji. Inspiruje się mitologią, historią sztuki oraz osobistymi doświadczeniami, które splatają się  w jej obrazach,w wielowarstwowe narracje, funkcjonujące na granicy snu, wspomnienia i rzeczywistości. Szczególną rolę odgrywa kolor, który nie pełni wyłącznie funkcji estetycznej, lecz staje się narzędziem budowania emocji i znaczeń.

Iwona Ligęza, Strzepnij sny z włosów mój księzycu w rybach, 2026

Prace Iwony Ligęzy wyróżniają się umiejętnym połączeniem wrażliwości malarskiej z refleksją nad ludzką psychiką. Artystka tworzy obrazy otwarte interpretacyjnie, zachęcające do powolnego odczytywania ukrytych symboli i osobistych narracji. Dzięki temu jej twórczość pozostaje jednocześnie intymna i uniwersalna, odwołując się do doświadczeń, które wykraczają poza indywidualną historię.

Iwona Ligęza, Zakładam twarz ze skóry mitu, 2026

Dobrym przykładem sposobu, w jaki Ligęza operuje symbolem i narracją, jest obraz Zakładam twarz ze skóry mitu(2025). Artystka odwołuje się w nim do mitu Narcyza, proponując jednak jego współczesną interpretację. Przedstawiony mężczyzna pochyla się nad taflą wody, by obmyć twarz, lecz gest ten nabiera znaczenia rytualnego. Nie chodzi o przeglądanie się we własnym odbiciu, ale o przyjęcie nowej tożsamości, swoiste „nałożenie maski”. W interpretacji artystki narcyzm nie jest jedynie symbolem próżności. Staje się metaforą wewnętrznego zagubienia oraz nieustannego poszukiwania własnego „ja”. Człowiek próbuje rozpoznać siebie w spojrzeniach innych, odnaleźć utracony obraz własnej tożsamości, często szukając go w relacjach, wspomnieniach czy figurach, które pozostają nieosiągalne. Mitologiczny motyw zostaje więc przekształcony w opowieść o potrzebie bliskości, pamięci i budowaniu własnej podmiotowości. Charakterystyczna dla Iwony Ligęzy pozostaje także warstwa formalna obrazu. Symboliczna narracja nie dominuje nad malarskością dzieła. Miękkie przejścia kolorystyczne, subtelne światło i atmosfera zawieszenia pomiędzy snem a rzeczywistością sprawiają, że praca funkcjonuje jednocześnie jako osobista refleksja i uniwersalna opowieść o ludzkiej potrzebie samopoznania.

REKLAMA

Marlena Szewczyk  – anatomia więzi

Marlena Szewczyk (ur. 1997 ) jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Jej twórczość rozwija się poprzez kolejne cykle malarskie, z których każdy stanowi odrębną opowieść wyrastającą z osobistych doświadczeń, obserwacji i emocji. Choć tematy podejmowane przez artystkę ulegają zmianom, jej obrazy pozostają rozpoznawalne dzięki charakterystycznej atmosferze, budowanej za pomocą miękkiego światła, stonowanej kolorystyki i subtelnych przejść tonalnych.

Marlena Szewczyk, Inertia, 2024

Punktem wyjścia dla malarstwa Szewczyk są najczęściej relacje międzyludzkie oraz towarzyszące im emocjonalne napięcia. Artystkę interesuje przede wszystkim to, co pozostaje niewidoczne na pierwszy rzut oka. Skupia uwagę na ukrytych mechanizmach bliskości, zależności i wzajemnych oczekiwań, które kształtują nasze codzienne doświadczenia.

Marlena Szewczyk, Sugar plum, 2025

W jej obrazach nie znajdziemy jednoznacznych narracji ani dosłownych odpowiedzi. Szewczyk buduje raczej przestrzenie emocjonalne, w których ważniejszy od konkretnej historii staje się nastrój i psychologiczna relacja pomiędzy przedstawionymi elementami. Mgliste formy i wyciszona paleta barw wzmacniają poczucie zawieszenia, pozostawiając odbiorcy miejsce na własne interpretacje.

Marlena Szewczyk, Longing, 2026

Twórczość Marleny Szewczyk wyrasta z potrzeby obserwowania tego, co dzieje się pod powierzchnią codziennych zdarzeń. Artystka traktuje malarstwo jako narzędzie do badania emocji i relacji, nie zamykając się przy tym w jednej estetyce czy określonym sposobie obrazowania. Każda kolejna seria staje się dla niej nowym obszarem poszukiwań, otwierając możliwość dalszych eksperymentów i rozwoju.

Weronika Guenther – estetyka pragnień

Weronika Guenther (ur. 1999) tworzy malarstwo, obiekty przestrzenne oraz wideo, poruszając się na styku sztuk pięknych i użytkowych. W 2024 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej praktyce artystycznej Guenther przygląda się temu, jak konsumpcja funkcjonuje na poziomie pragnień, emocji i codziennych wyobrażeń. Interesują ją mechanizmy, za pomocą których kultura wizualna produkuje obietnice szczęścia, spełnienia i sukcesu. Zamiast formułować jednoznaczne komentarze, artystka buduje sytuacje pełne napięcia, w których znaczenie pozostaje nieuchwytne, a obietnica spełnienia nigdy nie zostaje całkowicie zrealizowana.

Weronika Guenther, Waiting behind the glass, 2026

Punktem wyjścia dla jej działań jest malarstwo. Artystka traktuje płótno niczym witrynę wystawową, w której odbijają się współczesne fantazje, aspiracje i lęki. Szczególne miejsce zajmuje w nich doświadczenie kobiet funkcjonujących w rzeczywistości lat 20. XXI wieku, nieustannie konfrontowanych z obrazami idealnego życia, ciała i sukcesu. Artystka analizuje te zjawiska poprzez język atrakcyjnych wizualnie form, które jednocześnie przyciągają uwagę i skłaniają do krytycznej refleksji nad współczesną kulturą konsumpcji.

Weronika Guenther, My City, 2026

Dobrym przykładem tych zainteresowań jest tryptyk NEWS, w którym artystka sięga do estetyki archiwalnej prasy. Punktem wyjścia stała się fascynacja dawnymi gazetami oraz dostrzegalny w nich podział pomiędzy treściami kierowanymi do mężczyzn, skupionymi na faktach i bieżących wydarzeniach, a reklamami adresowanymi do kobiet, operującymi językiem piękna, aspiracji i pożądania. Guenther zwraca uwagę, że z perspektywy czasu większość wiadomości utraciła swoje znaczenie, podczas gdy obrazy piękna zachowały swoją siłę oddziaływania. W swoich kompozycjach artystka swobodnie zestawia ze sobą różne epoki, łącząc motywy zaczerpnięte z lat 50. XX wieku z estetyką początku XXI stulecia. Takie czasowe przesunięcia pozwalają jej budować obrazy funkcjonujące pomiędzy nostalgią a współczesnością. NEWS staje się w ten sposób refleksją nad kulturą obrazów i sposobami, w jakie kolejne pokolenia dziedziczą te same pragnienia, fantazje i wyobrażenia o idealnym życiu. Jak podkreśla sama artystka, jest to próba uchwycenia ducha współczesności zawieszonej pomiędzy otwartymi oknami przeszłości i przyszłości.

Weronika Guenther, NEWS (1), 2026

Katarzyna Przezwańska – architektura koloru

Katarzyna Przezwańska (ur. 1984) należy do grona najbardziej rozpoznawalnych polskich artystek współczesnych. Ukończyła Wydział Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, jednak jej praktyka wykracza daleko poza tradycyjnie rozumiane malarstwo. Tworzy rzeźby, instalacje, interwencje architektoniczne oraz realizacje w przestrzeni publicznej, konsekwentnie badając relacje pomiędzy kolorem, naturą i otoczeniem człowieka. W centrum jej zainteresowań znajduje się kolor traktowany nie jako element dekoracyjny, lecz jako narzędzie kształtowania doświadczenia przestrzeni. Artystka przygląda się sposobom, w jakie barwy wpływają na architekturę, samopoczucie i codzienne funkcjonowanie. Równie ważnym źródłem inspiracji pozostają dla niej procesy zachodzące w naturze, zjawiska geologiczne, wzrost roślin oraz organiczne formy występujące w środowisku naturalnym.

Katarzyna Przezwańska, bez tytułu, 2025

Prace Przezwańskiej często sytuują się pomiędzy sztuką a projektowaniem. Artystka chętnie ingeruje w istniejące przestrzenie, wydobywając ich ukryty potencjał za pomocą koloru, materiału i formy. Jej realizacje nie funkcjonują jako autonomiczne obiekty, lecz wchodzą w dialog z miejscem, dla którego zostały stworzone. Dzięki temu sztuka staje się częścią codziennego doświadczenia, a nie jedynie elementem galerii czy muzeum.

Katarzyna Przezwańska, bez tytułu, 2026

Twórczość Katarzyny Przezwańskiej wyróżnia umiejętność łączenia estetycznej atrakcyjności z refleksją nad sposobem, w jaki postrzegamy otaczający nas świat. Kolor, natura i architektura stają się w jej pracach narzędziami budowania bardziej uważnej relacji z przestrzenią oraz jej nieoczywistymi historiami.

Katarzyna Przezwańska, bez tytułu, 2024

Prezentowane artystki reprezentują różne pokolenia, estetyki i sposoby myślenia o sztuce, jednak każda z nich konsekwentnie rozwija własną drogę twórczą. To właśnie ta różnorodność sprawia, że współczesna polska scena artystyczna pozostaje tak interesująca. Warto śledzić ich kolejne realizacje, ponieważ to właśnie w indywidualnych postawach i odważnych poszukiwaniach najczęściej rodzą się najciekawsze zjawiska w sztuce.

Fot. u góry: Teresa Legierska, Przestrzeń wzajemnego wsparcia, 2026

Aleksandra Okupna

REKLAMA