
Niech nas widzą! Wizerunek, strój, ciało to jedna z tych wystaw, które prowadzą widza przez historię nie po datach ani stylach, lecz przez pytanie o widzialność. O to, jak ciało, ubiór i wizerunek stawały się narzędziem władzy, manifestem tożsamości, formą sprzeciwu albo gry z oczekiwaniami epoki.
Zamek Królewski w Warszawie proponuje narrację szeroką czasowo i gęstą znaczeniowo – od XVI wieku po współczesność – opartą na dialogu sztuki, rzemiosła i mody, traktowanych na równych prawach.
Punktem wyjścia jest kolekcja Zamku, wokół której budowana jest opowieść o figurach kulturowych: władcy, rycerza, filozofa, Diany, Flory, a także o kobiecej atrakcyjności i kostiumie orientalnym.

Obrazy dawnych mistrzów sąsiadują tu z porcelaną, militariów z haute couture, a historyczne artefakty – takie jak płaszcz koronacyjny Stanisława Augusta czy zbroja Zygmunta Augusta – wchodzą w relację z pracami Zofii Kulik, Natalii LL, Karola Radziszewskiego, Magdaleny Abakanowicz i Ewy Juszkiewicz.
Wystawa pokazuje ciągłość motywów i ich znaczeniowe przesunięcia. Gorset, który niegdyś dyscyplinował ciało, dziś bywa znakiem sprawczości. Strój ceremonialny i kostium performatywny spotykają się w jednym polu interpretacji.

Istotną częścią ekspozycji są również kreacje najwybitniejszych projektantów XX i XXI wieku z Kolekcji Adama Leja. Nie pełnią one roli ilustracji, lecz aktywnie współtworzą narrację o statusie, płci, władzy i pragnieniu bycia zauważonym.

To wystawa wymagająca uważności, ale oferująca w zamian rzadką możliwość spojrzenia na historię kultury europejskiej przez pryzmat ciała i jego publicznej obecności. Towarzyszy jej rozbudowany program oprowadzań, spotkań autorskich i wydarzeń edukacyjnych oraz publikacja z esejami badaczy i krytyków sztuki.