„Wszystkie oczy na mnie” wystawa Agnieszki Sandomierz w Galerii 101 Projekt

Portal Rynek i Sztuka zaprasza na wystawę malarstwa i rysunków Agnieszki Sandomierz „Wszystkie oczy na mnie”, która potrwa od 2 marca do 20 marca 2015 roku w Galerii 101 Projekt w Warszawie. Co będzie można na niej zobaczyć?

Opustoszałe, pokryte ornamentem bądź płaskimi plamami barwnymi tło, czy surowy naturalny koloryt niezamalowanego płótna albo papieru, a na nim zabudowująca prawie cały kadr – postać – siedząca w kucki, na fotelu, jakby bezwładnie lecąca w dół, czy lewitująca. Kiedy indziej w popiersiu lub do pasa, syntetyczny i jednocześnie wyrazisty portret psychologiczny autorki, czasem dopowiedziany postaciami z jej najbliższego otoczenia (dzieci, męża, psów) lub cytatami z codzienności (np. meble, zabawki, tajemnicze rośliny), bądź wrzecionowatymi, surrealistycznymi formami.

Agnieszka Sandomierz, Trawa, 2013, tempera żółtkowa, płótno, 80 x 80 cm

Powstałe w ostatnich latach (2012-15) obrazy i rysunki Agnieszki Sandomierz składają się na nową wystawę i jednocześnie na ciąg dalszy podróży po meandrach jej życia i twórczości. Tym razem w swoistym „notatniku“ wnikliwej analizie i oglądowi poddaje swoje stany duchowe i emocjonalne.

Malarska opowieść o jej codzienności miała już różne odsłony. Od zmysłowych i rozerotyzowanych, balansujących na granicy psychicznego ekshibicjonizmu obrazów, dzięki którym pod koniec swoich studiów wpisała się w pejzaż wybijających się artystek młodego pokolenia, po te ujmowane w pop-artowskiej stylistyce, ukazujące ją w nowych rolach żony czy matki.

Na nową prezentację składają się prace wykonane w temperze jajowej na płótnach oraz temperą na papierach. W cyklu spiętym klamrą Wszystkie oczy na mnie Sandomierz ponownie oglądowi i analizie poddaje własną osobę. Zdaje się jednak przekraczać granicę zwykłej obserwacji własnej cielesności, czy rejestracji banalnych gestów i czynności. Tym razem z bezwzględnością obnaża swoje „stany duszy“. Tak jak niegdyś oswajała kobiecość, erotyzm, samotność, czy macierzyństwo, teraz przygląda się swojej kondycji psychicznej.

Figura autorki raz ujęta w skosach, serpentynowych skrętach (Bezsenność,  2014; Upadek, 2012), kiedy indziej jakby unosiła się w przestrzeni pozbawionej grawitacji (Autoportret z Michaliną, 2012), czy na chwilę  znalazła się obok siebie. Bywa, że postać odcina się od otoczenia, zgiełku codzienności czy wręcz jak przerośnięte dziecko w żółtych trampkach, ukrywa w tajemniczym ogrodzie (Wszystkie oczy na mnie, 2014). Płótna utrzymane są przeważnie w błękitnej, chłodnej tonacji. Kolor służy dodatkowemu podkreśleniu stanu zamrożenia, zawieszenia, melancholii, czy „trwania w niebycie“.

Bohaterką prac na papierach jest mała dziewczynka o dojrzałych rysach twarzy, psychodelicznym spojrzeniu, wypluwająca z siebie wrzecionowate elementy układające się w dekoracyjne desenie otoczenie. Sylwetka oddana jest w  uproszczony i zarazem wymowny sposób. Zaledwie kilkoma bardzo trafnymi kreskami nakreślone zostały portrety, infantylne stroje ale też gesty, czy nastroje. Czasem postać zostaje zredukowana do głowy zestawionej z fragmentem wnętrzności, np. sercem; albo zlewającej się z ornamentalnie potraktowanym tłem. W pracach na papierach dominuje czerwień kontrastująca z czarną kreską bądź plamą oraz biało-kremowym naturalnym tłem kartonu. Kolorystyka uwypukla drapieżność rysunków. Większość scen osadzona jest w surrealistycznej, mocno niepokojącej rzeczywistości. Malowane są pewną kreską, jakby „od jednego rzutu“. Syntetyczne i dosadne ujęcia działają bardzo wymownie. Czujemy w nich obecność wnikliwie przyglądającej się sobie artystki ale też prowokację do pochylenia się nad kolejnym etapem jej twórczości.

Magdalena Durda-Dmitruk

Agnieszka Sandomierz (ur. 1978)

Studiowała na warszawskiej Akademii Sztuk  Pięknych na Wydziale Malarstwa w latach 1998-2003. Dyplom z wyróżnieniem otrzymała w 2003 roku w pracowni malarstwa prof. Wiesława Szamborskiego, aneks z malarstwa ściennego zrobiła u prof. Edwarda Tarkowskiego. W latach 2005-2012 była asystentką na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP. W 2005 roku otrzymała stypendium Ministra Kultury i Sztuki. Od czasów studiów współtworzy wyjątkowy klimat praskich pracowni przy 11 Listopada 22 w Warszawie.

Fot. Agnieszka Sandomierz, Wszystkie oczy na mnie, 2014, tempera żółtkowa, płótno, 160 x 160 cm