Wystawa grafik Zdzisława Beksińskiego „Bez tytułu” w 10. rocznicę śmierci artysty

Blisko 80 prac Zdzisława Beksińskiego przede wszystkim z lat 50.60. i 70. oraz kilka z 90. XX w. wykonanych w technikach rysunku ołówkiem, kredką, węglem, tuszem, długopisem oraz piórem będzie można oglądać w galerii wrocławskiego Centrum Kultury „Zamek”. Wernisaż odbędzie się w 10. rocznicę tragicznej śmierci artysty, w sobotę 21 lutego o godz. 17:00.

Podczas otwarcia wystawy odbędzie się projekcja dokumentu poświęconego Beksińskiemu Autoportret pośmiertny w reż. Alicji Wosik. Prezentowane prace pochodzą ze zbiorów Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie. Na wystawie będzie  można obejrzeć przede wszystkim rysunki z początku twórczości artysty z lat 50. 60.  oraz kilkanaście z 70. i 90. W rysunkach, obok motywów kosmologicznych i fantastycznych,  dominują motywy erotyczne.

W liście do Piotra Dmochowskiego w 2001 r. Beksiński pisał:
„(…) Wszyscy mamy wbudowany ten sam mechanizm popędu płciowego, ale wyobraźnia seksualna jest już indywidualną cechą, podobnie jak styl malarski. Podejrzewam, że nie istnieje „norma”, a jedynie dostosowanie się do wymogów określonej kultury.”

Rysunki są „unaocznieniem”, „zmaterializowaniem” w technikach artystycznych obrazów zaczerpniętych z podświadomości artysty, będących zarazem symbolami stanów duchowych współczesnego człowieka. Ponure  introwertyczne wizje Beksińskiego wyrażają jego lęki, osobiste przeżycia – wewnętrzne demony, które posiada każdy  z nas, a które każda kultura zawiera  w mitach i symbolach. Drastyczność niektórych przedstawień dowodzi swobody artystycznej twórcy, który, tworząc w czasach PRL-u,  nie pozwolił się ograniczyć żadnymi barierami, ani estetycznymi, ani zwyczajowymi.

Rysunki Beksińskiego nie podlegają klarownym interpretacjom, zresztą sam artysta unikał przypisywania jego dziełom jakichkolwiek znaczeń. Odbiorca może sam  zanurzyć się w jego wizjach, odkrywając piękno pod warstwą brzydoty. Artysta stosował różne techniki: rysunek ołówkiem, piórem, kredką, węglem, tuszem, długopisem, piórem, pojawiła się też cała skala poszukiwań formalnych. Beksiński był bowiem rysownikiem absolutnie genialnym i każdy gatunek rysowania spośród przezeń uprawianych to klasa mistrzowska sama dla siebie.

FILM
Autoportret pośmiertny, reż. Alicja Wosik, 2006
Tematem filmu są nieznane lub mało znane wątki z życia i twórczości Zdzisława Beksińskiego – począwszy od czasów, gdy mieszkał i tworzył w rodzinnym Sanoku, projektując futurystyczne modele autobusów dla miejscowej fabryki, poprzez moment, gdy niedoceniany „z hukiem” się z tego miasta wyprowadził, paląc część obrazów (fotografie z tego zdarzenia!), przez etap „warszawski”, śmierć żony i syna, powrót do korzeni twórczości, a kończąc na ostatnich minutach przed śmiercią.

Wystawa z ograniczeniem wiekowym – dozwolona od lat 16